offishial universe

Około 20 poszłam sprawdzić czy lot do El Paso istnieje na tablicy. BYŁ..............odlatywał z G17. Poszłam do informacji na stanowisku G5,aby spytać,czy aby na pewno odlatuje z G17,czy nie zmieni się przypadkiem znowu i gdzie owe G17 w ogóle się znajduje. Biorąc wszystko na logikę G17 powinno być obok G18,ale tak nie było. Fakt,znajdowało się teoretycznie na przeciwko G18,ale...........piętro niżej. Gdyby stanowisko odlotu zmieniło się jeszcze raz,musiałybyśmy lecieć na górę i szukać ponownie stanowiska,a mogło się ono równie dobrze zmienić na H,które to były z drugiej strony budynku. Bieg po zdrowie – wersja cheap.

Ostatecznie nic się jednak nie zmieniło,więc czekałyśmy w wyznaczonym miejscu. Los jednak dzisiaj nam nie sprzyjał,ponieważ okazało się,że mają jakiś problem i lot został przesunięty o 40min. Doczekałyśmy się go w końcu,ale niezorganizowanie Amerykanów przeraziło nawet mnie,gdzie ja sama nie jestem zbyt ogarniętą osobą.

Miałam już dość czekania,aż tu okazuje się,że możemy nawet czekać do jutra.......ponieważ wystąpiły jakieś problemy techniczne. My,które czekałyśmy około 2 godzin na lot do Berlina,następnie w Niemczech 22 godziny koczowałyśmy na airporcie na lot do Chicago,a tam znowu,po 9 godzinach męczącego lotu,10 godzin spędziłyśmy,marudząc ile to jeszcze czekania.........wyszłam z siebie i stanęłam obok. Nie miałam już do tego siły.

Ostatecznie w El Paso wylądowałyśmy ponad godzinę po planowanym przylocie.

Tata odebrał nas autem i pojechaliśmy do domu. Myślałam,że airport w El Paso znajduje się przy centrum.....ale nie. Wygląda to jak centrum,jednak do prawdziwego jest około godzina drogi lub więcej. Z mieszkania jest nieco bliżej,ale raczej nie zanosi się,bym chciała się tam wybierać. W krótkich spodenkach i koszuli,która była naprawdę cieńka,było mi w sam raz,a była to noc......Ulice tu są dosyć dziwne,ale po drodze widziałam miasto,niestety nie było ono w całości,ale można wyobrazić sobie,jak duże jest,skoro ciągnęło się aż po sam horyzont,a nie była to dopiero jakaś część całości. Po lewej i prawej również nie było widać jego końca.

Kiedy dotarliśmy do domu,ujrzałam basen tuż obok bloku,w którym mieszkamy. Mieszkanie jest na parterze,jest balkon,mam własny pokój,własną łazienkę,własną garderobę. Jest ładnie i przytulnie,ale w związku z tym,że nie wyglądam najlepiej (zmęcznie lotem dało o sobie znać w postaci podkrążonych oczu i zmęczonej cery),daruje sobie selfie,a że na zewnątrz wciąż jest ciemno,nie będzie i tak widać czegokolwiek za dobrze.

Każdy ma jakieś tam warunki lotu,cenę,nie wiem,wyżywienie. Wiem,że klasa A,to tak zwana biznesówka,która ma „najlepiej”,C to grupa ekonomiczna. Nie widzę teraz dokładnie czym się różnią,poza miejscami,które nam przydzielili. Mamy 28 H i K. Na szczęście są to miejsca obok siebie,nie na środku,a z boku,czyli oprócz nas nie siedzi tu nikt.

Za nami już też obiad,który na owe warunki był naprawdę pyszny. Kurczak,ziemniaczki i groszek z brokułami jako główne danie. Porcja idealna,ponieważ nie przejadłam się,a najadłam. Do tego przystawka i nawet deser. To ostatnie podobało mi się chyba najbardziej. Przepyszna babeczka z kawałkami czekolady „zapita” muzyką z komputerka tuż przede mną. Nie mojego własnego,a tego samolotowego. 

Na każdym siedzeniu z tyłu wbudowane jest coś na kształt tabletu,na którym można znaleźć przeróżne rzeczy. Od drogi,jaką mamy przebyć z czasem,temperaturą i wysokością na jakiej lecimy ponad ziemią,przez muzykę czy filmy,po gry. Znalazłam nawet coś dla siebie. Mimo tego że  folderze z muzyką nie ma czegoś,do czego pałam jakimś tam uczuciem,w folderze z teledyskami znalazłam Arcitic Monkeys. Całkiem Ciekawie.

Można tu nawet pooglądać sobie Grę o Tron czy Breaking Bed. Jest co robić przez te 9 godzin lotu,a raczej ponad 9.